สรรพลีหวนวรรณกรรมท้องถิ่นใต้

สรรพลีหวนวรรณกรรมท้องถิ่นใต้

๏ นครังยังมีเท่าผีแหน
กว้างยาวแสนหนึ่งคืบสืบยศถา
เมืองห้างกวีรีหับระยับตา
พันหญ้าคาปูรากเป็นฉากบัง
๏ สูงพอดีหยีหิบพอหยิบติด
ทองอังกฤษสลับสีด้วยหนีหัง
กำแพงมีรีหายไว้ขอดัง
เจ้าจอมวังพระราโชท้าวโคตวย
๏ มีเมียรักพักตร์ฉวีดีทุกแห่ง
นั่งแถลงชมเชยเคยฉีหวย
เจ้าคีแหมรูปโอเมียโคตวย
ท้าวหวังรวยกอดินอยู่กินกัน
๏ มีลูกชายไว้ใยชื่อใดหยอ
เด็กไม่ลอเกิดไว้ให้คีหัน
นอนเป็นทุกข์ดุกลอยิ่งคอดัน
ให้ลูกนั้นหาคู่เป็นหูรี
๏ ต้องไปขอลูกสาวท้าวโบตัก
มันตั้งหลักอยู่ไกลชื่อไหหยี
เป็นลูกเชื้อเนื้อนิลนางหิ้นปลี
เมืองห้างชีปกครองทั้งสองคน.
๏ หยิบกระดาษดินสอมาจอดับ
เขียนแล้วพับอ่านดีครบสี่หน
ให้เสนีมีหือถือนิพนธ์
เด็กหนึ่งคนก้มพักตร์มาดักรอ
๏ จึงตรัสใช้เสนีให้คลีหาน
สูรีบผ่านบ่ายพักตร์เถาะดักหยอ
ผมเป็นโรคเหน็ดเหนื่อยหัวเดือยปอ
รักษาพอมาคลายกินหายควี
๏ แต่นายใช้จำกัดดัดไม่ขอ
ถึงเด็กรอต้องไปถึงไหหยี
รักษาโรโคตวยพวยทันที
จากบุรีเร็วพลันดันไม่รอ
๏ เข้าป่าแกแลทั่วกลัวผีเห็น
เดินเย็นๆตัดตรงใต้ดงหลอ
พบสระศรีบัวชุกดุกขึ้นออ
เด็ดสองลอดุ่มกลิ่นหอกหมินดี
๏ ชะนีหงส์ลงดินลงกินน้ำ
เดินมุ่งตามเห็นรอยหอยกับหมี
พบเบื้องอ่างถางใหญ่ไหของคี
ใครมาตีแตกสะเก็ดเหมือนเด็ดยอ
๏ เที่ยวจรดลยนเค็จไม่เสร็จเรื่อง
ใกล้ถึงเมืองหิวจี้ไม่มีหอ
อดข้าวน้ำสามวันดันทั้งวอ
บอบเสียพอตัวกูเรื่องหูรี
๏ พบดอกปอกอดำจำต้องเด็ด
ยีให้เหม็ดเกลี้ยงวาวเหมือนหาวสี
บรรลุถึงเขตทางเมืองห้างชี
เจ้าธานีหัวด่างเป็นสางคลา
๏ กำแพงก่อต่อด้านทหารเฝ้า
เสียงคนฉาวเข้าไปถึงใดหลอ
พวกเสนาเซ็กเซ็กเด็กมารอ
มายืนออถามดูแล้วหูดี
๏ เราจากไกลไฉแข็งเก่งนักหนา
ถือสาราจะเข้าไปให้ไหหยี
ท้าวโบตักจอมวังยังพอดี
เจ้าหิ้นปลีคีหันหรือฉันใด
๏ นายข้อดีว่าอยู่เปิดตูแอด
ตาดเกือบแขดเสียงเบียดเรียดไม่ไหว
นายดักหยอรายงานแล้วผ่านไป
เห็นข้อไลนั่งกันกับภรรยา
๏ ค่อยคอด้อมน้อมกายถวายสาร
คลีถึงหานวันนี้ดีเข้าหา
เนตรยนเค็จเสร็จสรรพพรับสารา
ในวาจาโคตวยรักด้วยกัน
๏ ได้จากเมืองห้างกวีเจ้าคีแหม
มาพูดแย้มบุตรีไปดีหัน
ให้ใดหยอขอดูเป็นคู่กัน
โบตักนั้นหิ้นปลีพลอยดีใจ
๏ เรียกลูกสาวขาวเด็ดเหมือนเห็ดยาง
พิศพางค์รัศมีราศีไห
ผู้ใดยลทุกเค็จมีเม็ดใย
พอเติบใหญ่เป็นทุกข์เพราะหุกลี
๏ ได้ฟังพ่อถอดอกเดินออกหา
นั่งวันทาลกลกน้ำหกสี
เรียกลูกมาเป็นไฉนเรื่องไหคี
ได้ลูกนี้เข้าใจเพราะใดคอ
๏ เจ้าฟังพ่อยอดกจะยกเรื่อง
อย่าคอเดืองเล่าไปเรื่องใดหยอ
พ่อจะยกหกเท็จเรื่องเด็ดยอ
เด็กไม่ลอข้ามแดนมุ่งแม่นมา
๏ ท้าวโคตวยเป็นพ่อมาขอเด็ก
ถึงตัวเล็กก็พอดีไม่สีหา
นี่ตัวพ่อคอดันลั่นวาจา
ตัวเจ้าอย่าขอตัดได้นัดงาน
๏ สุดแต่พ่อคลอดำทำไฉน
กี่จิ้มไหกับข้าวของคาวหวาน
หนึ่งตกข้าวคลีหุกคลุกน้ำตาล
สำหรับงานเลี้ยงคนทุกดนคอ
๏ แล้วหูหมีฉีหีกฉีกให้เล็ก
ไว้จอเด็กพอดีมีทุกหอ
หอยกับหมียีหำยำให้พอ
ดาวให้ยอไข่เป็ดเด็ดให้ยำ
๏ ลูกมะกอกดอกตอขอให้ดูด
ฉีเจ้าหูดเส้นหมี่เอาสีหำ
แกงตังหุนพรีขี้หิกใส่หยิบตำ
ส้มกอดำเชือดตอยใส่หอยจี
๏ ควายหนึ่งขาหาหมีใส่ดีหม
กวนขนมยาเหม็ดเห็ดฉูฉี
ต้องฆ่าไก่มัสการหานเจ้างี
ดูเดือนปีถึงวันดันคอยรอ
๏ ขึ้นสิบสี่ปีเหิดเปิดโอกาส
จำอย่าพลาดแน่ประจักษ์นะดักยอ
รีบไปบอกโคตวยเตรียมหวยคอ
เราดักรอทำงานการวิวาห์
๏ นายดักหยอขอลาคีหากลับ
น้อมคำนับทันทีขอลีหา
รีบอย่าเหม็งเด็งฉอไม่รอตา
หนึ่งพลิบตาถึงวังดังเข้ารอ
๏ เห็นคีแหมแย้มยั่วกับผัวรัก
นั่งเชยพักตร์นิ่มนุชแม่ดุจหลอ
เสนาเฝ้าเล่าเสร็จเรื่องเด็จยอ
นางชอบพอหันไหเข้าไยดี
๏ ว่าแต่งงานสิบสี่ต่อปีเหิด
ลูกที่เกิดพาไปให้ไหหยี
การตกเรารู้สิ้นเรื่องหิ้นปลี
ถึงวันดียกพลทุกดนคอ
๏ พร้อมเจ้าบ่าวแม่พ่อที่ขอดัก
ให้ชวนชักกันไปกับไดหยอ
เตรียมยกพลเจ้าบ่าวดาวยอ ๆ
เลี้ยงให้พอบ่าวสาวหาวเหม็นคี
๏ อยู่ในเขตเดือนนี้ยังปีหิด
เรื่องที่คิดไว้พลางไม่ห่างถี
ขอแบ่งรักพักรอการหอดี
ยกโจรีต่อดั้งคิดหวังรวย
๏ จะกล่าวข้อจอโดนเที่ยวโผนผก
ขอกล่าวยกถอดอกกับคอกถวย
ทั้งสอดองสองนายไม่ไข้ป่วย
หวังแต่รวยเที่ยวปล้นทุกหนคี
๏ พร้อมทั้งคู่อยู่ใต้ไม่หยีหำ
พอเย็นค่ำกินเหล้าแกล้มหาวสี
หยิบน้ำพริกมาตั้งนั่งจอดี
พอเมาจี้ขอแดงแถลงกัน
๏ ว่าคืนนี้จีหีบจีบสักบ้าน
ทั่ววิหารบ้านมีแถวคีหัน
เมื่อกินแล้วอย่ารอนั่งคอดัน
เสกแป้งยันต์เป่าลงให้ดงคอ
๏ แขวนทิศหมอนสำคัญลงยันต์เก็ด
ผ้าชีเห็ดอย่างดีใส่ผีหอ
หยิบปืนพกนกสับใส่ดับคอ
พอดักยอคนที่จากที่มา
๏ พอถึงเมืองโบตักแล้วพักหยุด
เข้าจีหุดไฟส่องทุกห้องหา
ยืนกินว่านดานวอเอาทอดา
พอขึ้นตาตัวแดงรู้แห่งดี
๏ เป่าอาคมลมฉีเหมือนผีหูด
ลูกหลักฉูดถูกหาของทาสี
น่านอนแอบชั่วคราวหาวเหม็นคี
เห็นแต่คลีติดไหเข้าในวัง
๏ ถึงโบตักอัปรีย์นอนทีหับ
กำลังหลับนิ้วชี้นอนหยี่หัง
เก็บขอยหมนจนพอยอดัง ๆ
เจ้าจอมวังฟอดิ้นค่อยลืนตา
๏ เสียงปืนลั่นทันทีนอนผีหิง
กลีบนหิ้งพอดีมือควีหา
ลุกตะลึงหึงหมีเรียกธิดา
พวกโจราเข้าวังดังเอาคลอ
๏ เข้าบังคับจับตัวหัวกับผี
เอาหีบคีไม่หลุดดุจเกือบหลอ
เก็บของใหม่ไหหมีทุบตีต่อ
ใดไม่ปอยอมตายกลัวหายตี
๏ แม่หนีเห็บเจ็บจี้ยิ่งคีหัน
โกรธตัวสั่นตบหังเข้าดังผี
ท้านแค้นในไลเข็ดเอาเห็ดยี
เข้าราวีรอดั่งประทังกัน
๏ ฟอกับดาดหวาดหวั่นหันดังสี
ถูกหูหมีร้องฉาวเข้ากี้หัน
ถ้าไม่ตายย้ายเด็ดให้เหม็ดยัน
กระโดดฟันดาบกินเข้าหิ้นปลี
๏ ร้องอึ่งมีสีเหียวปลายเตียวแขด
ถึงเต็กแหลดอยู่ไม่ติดโลหิดฉี
เมียม้วนดิ้นสินใจพึ่งไหคี
บ่าของพี่ขึ้นรับต้องดับคอ
๏ ฝ่ายลูกสาวไหหยีหนีเถอะพ่อ
หยุดดักรอโจรีจะขี่หอ
สู้ไม่ไหวพ่อก็เหนื่อยเพราะเดื่อยปอ
ดวนก็นอชะแรลงแก่งอม
๏ พลางร้องใช้ไหหยีรับหนีหัน
แม่เจ้านั้นเป็นผีผู้จีหอม
ยังคงแต่ตัวพ่อเป็นจอดอม
สู้อดออมจอดนไปจนตาย
๏ กำลังรุมดุมสอเข้าทอดับ
จะจีหับไหหยีวิ่งหนีหาย
พาหิงวี่ตีหัวความกลัวตาย
ไปแอบกายบังตอใต้ยอดิน
๏ พวกโจรีตีหามวิ่งตามสาว
พอลมว่าวพัดฉีได้กลี่หิน
พบแต่รอยขอยหมนหล่นกลางดิน
ยิ่งหมีหินแถวทางลาบหางนี
๏ พบสักทีคีหันได้ยันเก็ด
จะยีเท็จวิ่งศูนย์พาหูนสี
เที่ยวยีแหงแดงขอเดินยอดี
จับไหหยีฟังข่าวใต้ดาวยอ
๏ พ่อเป็นตายไม่รู้เพราะหูกี
ยังเห็ดยีก็ไม่เก่งเด็งจะฉอ
ครั้นกลีหับกลับบ้านดานแทงวอ
จากใต้ยอยีหายพากายมา
๏ เป็นกุศลหนคีตามทีหัน
กระทั่งทันโยคีฤาษีหา
เห็นกุฏีปลูกล่อศาลอดา
ค่อยพีหารีหูไหว้มูนิน
๏ จะยกข้อโยคีฤาษีแหม
อยู่ที่แคมกุฎีนั่งกีหิน
เป็นอาชีพชอบพอไม่กอดิน
รักษาศิลเข้าฌาณสังขารใย
๏ เห็นสีกานารีนั่งมีหอง
เข้ามาร้องที่นี่ใครตีไห
เห็นหาวสีหลีหามพ่อถามไต่
มุ่งตาใสลีแหมาแต่ตัว
๏ พ่อแม่ยายย้ายเข็ดไม่เสร็จเรื่อง
เพราะรีเหื้องจากผีคิดหนีหัว
อยู่ไม่ได้รูปหล่อหลบหอดัว
เลยปลีกตัวพีหามาถึงตี
๏ ฟังโยคียีแหมพูดแยัมหน่อย
มีน้ำหอยนีไหตกไหลฉี
เอามือยีคลีห้าวหามเท่าชี
เล่ามุนีฟีหังอย่างกังวล
๏ ท้าวโบตักเห็นพ่อหล่อกว่าเด็ก
ชื่อไม่เล็กมั่งมีไม่จีหน
ฉันไหหยีชอบพอทุกคอดน
เพื่อนทุกคนเห็นทักมาดักยอ
๏ …………………………………
……….. ต้นฉบับเลอะเลือน ………….
แม่ถูกฆ่าพ่อถูกตีเอาดียอ
ดังในคลอกวาดเก็บน่าเจ็บใจ
๏ ลูกขอพักที่นี้พอฝีหาก
ทนอดอยากสักทีตามจีไห
พ่อยินดีพีหาหลังคาใน
ห้องสีไหต่อดั้งที่บังกาย
๏ อยู่ที่วัดหัดวิทย์สอนหิดสี
หอดีๆ หัดเทศน์วิเศษหลาย
เรียนคาถมดมคอมีหลอดาย
พ่อสอนให้ทุกประการถึงหานวี
๏ จะเหาะเหินเมฆีวิถีหาง
ถ้อว่าพลางลอยสูดขึ้นหูดถี
เจ้าตาบอกหมายนั่งหำดี
ทำฤทธีเหาะไปพ้นใดกอ
๏ ถ้าสูงนักสกุณีจะจีหิก
พอหายพลิกสู่ที่ธรณีหอ
ได้ทุกทางไม่ส่งใครด้งจอ
ถึงดาวยอตีหัวไม่กลัวใคร
๏ จนค่ำดึกฝึกหัดยัดข้างเว็ด
ย้ายจนเด็จกับฤาษีนั่งคลีไห
ขอหยุดบทจดต่อเรื่องขอใด
กล่าวต่อไปโบตักทรงศักดา
๏ เข้ามากอดหิ้นปลีนั่งคลีหำ
นับว่ากรรมของพี่พระยีหา
เคยยอดีรีหูอยู่กันมา
เจ้าลอดาแล้วน้องให้หมองนวล
๏ เมื่อบุญยังดี ๆ ปีกับไห
ยามไปไหนตัวพี่เคยชีหวน
ถูกถอดอกตอกตำยำยียวน
ไม่ถึงควรถึงตายแม่หายควี
๏ ยกภูษีปีหิดแล้วปิดศพ
ชาติหน้าพบกันเล่าเถอะหาวสี
แม้นตายไปข้างหลังยังยอดี
เก็บหิ้นปลีทำศพพอจบเดือน
๏ เธอไว้ทุกข์ดุกลอเป็นบ่อรัก
เฝ้ารีหักโศกีไม่หมีเหือน
ใกล้พอดีวิวาห์เขามาเตือน
พอถึงเดือนบุตรโตท้าวโคตวย
๏ แสดงยอตอตั้งเกิดดังขลอ
ดุกมันลอเต็มที่เรื่องคีหวย
นายใดหยอรอดักรักหวังรวย
พร้อมโคตวยลูกบ่าวเขาเล่ามา
๏ ว่าบังเกิดฉาวเฉินเหินขาวผี
จับเห็ดยียิงปล้นเข้าค้นหา
ยิ่งร้อนหนักดักรอรีบพอดา ใ
ช้บุตราไดหยอแขบกอดิน
๏ รับข้าวน้ำหามชีฉูฉีเห็ด
เนื้อใยเก็ดหายควีกีกับหิน
;แขบไปหาอย่ารอหิ้วหม้อดิน
ใสน้ำกินตัดทางเมืองหางชี้
๏ รีบครรไลใดหลอคอเกือบหัก
บุกรีบรักร้อนใจด้วยไหหยี
จะแต่งงานยานเว็จไม่เสร็จที
เกิดธุลีขอดัดน่าขัดใจ
๏ ตัดทุ่งกว้างทางใหม่ป่าไทรโขก
ต้นขลีโหกหัวหมีไม้พีไห
ล้วนหุมยีรีหาพ้นหญ้าไทร
น้ำคลอไดไหลคล่ำเป็นลำธาร
๏ ลงหวิดตักลักบ้างพอสางร้อน
ข้ามดีหอนหาวยีลำธีหาร
อัศจอขอดันเกิดบันดาล
รู้เหตุการณ์ว่าวัดไม้ดัดงอ
๏ ต้นสีขาวยาวรีข้างกีหุด
ยืนก้มมุดถามไถ่เรื่องใดหลอ
ช่างคนไทยหรือเจ๊กให้เด็กกอ
ใดขึ้นปอบนกุฎิขอหยุดกัน
๏ ได้จากบ้านมาไกลผมใดหยอ
ถอนใจผลอพอดีรูสีหัน
นั่งเสกดินสอพองป้องเก็ดยัน
ถ้าคอดันใส่หายไว้ใช้เอง
๏ นี่เจ้ามาเพียงนี้ตามคลีไห
จงปราศรัยกับฤาษีอย่ากรีเหง
เจ้าอย่าหกยกคำทำกรอเดง
คนกันเองเล่าพอได้ยอดี
๏ ผมเที่ยวตามคู่หมั้นจนดันสอ
หญิงที่ขอนี่หรือชื่อไหหยี
ถูกโจรปล้นตกใจเอาไหคี
ผมรีบรีข้ามแคว้นถึงแดนลอ
๏ เรื่องนารีซีหักพักในกุฎิ
จะยอดุจสีไหคร่าวไดหยอ
เรียกพี่หามานี่เอาดียอ
ด้งมันจอนั่งถ้ามาเร็วๆ
๏ สาวดุ้งตื่นพอดีฤาษีแหบ
ลุกขึ้นแขบทันทีเจ็บอีเหว
เอื้อมหยิบหวีสีหางอย่างม้าเร็ว
แต่งเลวๆพอเสร็จเสด็จยัง
๏ ถึงมูนีหวีให้ภิปรายถาม
ใครตีหามานี่ระวีหัง
นี่คู่หมั้นรูปหล่อเขายอดัง
งานข้างหลังเขาจะแต่งกับแหงดี
๏ เป็นคู่รักใดหยอน่าถอดอก
สาวยิ้มออกหัวฉาวหาวถีๆ
เล่าแต่หลังดังฟอจบพอดี
ตัวผมนี้จะพาคนเอาดลยอ
๏ จะแต่งงานต้นปีมารีหับ
เกล็ดไปยับเมืองใหญ่บ้านไดหยอ
พ่ออย่าขัดตัดคำตำติดรอ
เด็กนั้งคลอหมีเห็นนึกเอ็นดู
๏ ไม่หยุดรอดีฤาษีให้
พอกราบไว้มูนีนั่งดีหู
สวัสดีตีหามตามคำครู
วันกินอยู่หอดีอย่ามีภัย
๏ ทั้งกกกอปอดีอย่ามีหมอง
ให้เงินทองเกิดมีทั้งสีไห
รับเอาพรของพ่อลูกขอได
ลุกขึ้นไปเดินตามพาหามตี
๏ แล้วบีหอกออกรกยอดกหน่อย
ชมอึกอ้อยซีหำต้นดำหมี
กรูดฝีไหใยเค็จชมเห็ดชี
ด้นยอดีเดือยปอลูกกอดิน
๏ นนทรีย์ห่มนมหวันต้นจันทร์สัก
ไม้บ่ารักแหนหยีย่านปีหิน
พยอมเค็ดเหม็ดหมันลูกจันทร์อินทร์
เต็มแผ่นดินแน่นไปหนัดใดกอ
๏ ชมไปพลางย่างเค็จพบเห็ดงอก
ถอกับดอกชมเล่นให้เด็นหอ
ดอกไม่ดียีเห็ดเด็ดเกือบลอ
ดอกไม่ปออย่าทุกข์เจ้าหุกลี
๏ เห็นไหหยีหนีเหื่อยเดินเมื่อยเหน็ด
บุกป่าเห็ดดอกขาวเหมือนหาวสี
หยุดกันไปใยเป็ดถอนเห็ดยี
เอาหีบคีพอเสร็ดหายเข็ดเลย
๏ ระอาเอือนเหมือนไข้ไม้ตีหอก
มันแทงยอกเจ็บจี้หนามตีเหย
โลหิดฉีหวีห่างยกย่างเลย
สาวไม่เคยหนามตำเข้าหำดี
๏ พอถึงวังยังที่ต้อนรีหับ
จะขอจับโคตวยแม่หวยสี
เห็นลูกบ่าวดาวยอว่าออดี
หัดถ์ชูลีไหว้พอยอดัง ๆ
๏ ค่อยยกย่องสรรเสริญเกิดเหินหมี
เมื่อลูกนี้อยู่ไปในวีหัง
หอบเงินทองของเสร็จในเว็จยัง
ของคลีหังวังทองหัวดองทอ
๏ พ่อรู้ข่าวฉาวเฉินพาเหินดี
นางหิ้นปลีแม่เจ้าถูกดาวหลอ
ท้าวโบตักย่อยยับดับเกือบพอ
เดือยพานอยกธงเกือบปลงชนม์
๏ พ่อให้ลูกตามไปรับไหหยี
พาหับกลีวีหายไม่ไร้ผล
ไปแต่งงานบ้านพ่อเขาจอดน
ไม่มีคนขอดัดจะจัดการ
๏ กัดกินเลี้ยงที่นี่วาวีหา
สุริยาทีเหียมเตรียมของหวาน
ถึงปีเหือนเดือนจอพอประมาณ
มาในงานทุกคนทั่วดนคอ
๏ พวกแก่เฒ่าบ่าวยักนั่งดักล้อม
พรีทุกห้อมมากมีนั่งอีหอ
บ้างชูแว่นจุดเทียนนับเดียนวอ
เด็กมารอชีเหินเจริญพร
๏ ชะยันโตโยเห็ดกันเสร็จสรรพ
เตรียมห้องหับวันดีนีกับหอน
หยุดรอดักลักบ้างวางไว้ก่อน
จับเป็นตอนต่อไปใดจะคลอ
๏ พอค่ำดีสีหำดำทั่วจบ
ไม่หลีหบนอนในกับไดหยอ
เกิดฝนตกสกเส็กเด็กไม่ซอ
เด็จจะยอจีหุกนอนคลุกคลี